Art Cinema OFFoff

Een rondetafelgesprek met Sofie Mercier, Lennart Soberon, Pieter-Paul Mortier, Tim Maerschand en Ruben Demasure

Tillo Huygelen, 2026
CONVERSATION
NL

In 2026 bevindt het Gentse filmlandschap zich op een kantelpunt: de moeilijk afgewende sluiting van Studio Skoop, de renovatie van Sphinx Cinema, de groeiende druk op kleinere initiatieven en een structureel gebrek aan infrastructuur zetten de duurzaamheid van het filmecosysteem onder spanning, ondanks een rijke historische traditie en recente ontwikkelingen zoals plannen rond de voormalige Cinema Rex. Tegen deze achtergrond ging Sabzian in gesprek met vijf stemmen die Gentse filmorganisaties vertegenwoordigen.

Jan Peeters, 2011
CONVERSATION
NL FR

We maken dikwijls films op basis van films die we gezien hebben toen we jong waren, zoals we beginnen te schrijven omdat we enthousiast zijn over romans of dichters die we hebben gelezen. Als adolescent was ik geïnteresseerd in twee zeer verschillende soorten cinema: in zeer agressieve, revolutionaire, bloederige, seksuele films die de uitdrukking waren van een zekere verscheurdheid of moeilijkheid van het leven en tegelijkertijd, op hetzelfde moment, in films die juist vertelden over de aanvaarding van de condition humaine. Ik denk bijvoorbeeld aan de films van Ozu, die misschien wel een van de grootste meesters is in het vertellen over de dagelijkse aanvaarding van de menselijke conditie. In de films die ik heb gemaakt, heb ik dus behoorlijk regelmatig deze twee ingrediënten – die niet samengaan – gemengd.

Jan Peeters, 2011
CONVERSATION
NL FR

On fait souvent des films à partir des films qu’on a vus quand on était jeunes, de même qu’on se met à écrire parce qu’on a été passionné par des romans ou des poètes qu’on a lus. Adolescent, j’ai été passionné par deux types de cinéma très différents l’un de l’autre : à la fois par des films très agressifs, révolutionnaires, sanglants, sexuels, qui exprimaient une déchirure, une difficulté de vivre, et en même temps, au même moment, par des films qui racontaient, au contraire, l’acceptation de la condition humaine. Je pense par exemple au cinéma de Ozu, qui est peut-être par définition un des grands maîtres qui raconte au quotidien l’acceptation de la condition d’homme. Et donc, dans les films que j’ai faits, j’ai assez régulièrement mélangé ces deux ingrédients qui ne vont pas ensemble.